پینوکیو

علی کلاس سومی مان می نویسد. یک هو دفترچه و مداد برمی دارد و می نویسد. خاطره می نویسد. از کارهایی که کرده و جاهایی که رفته می نویسد. گاهی نوشته اش شبیه داستان می شود. کوتاه می نویسد. توضیح اضافی نمی دهد. یک سبک خاصی دارد. روی فرش، روی اُپن یک هو نوشته ای از علی پیدامی کنم، و می خوانم. خوب می نویسد. در خیلی چیزها با من فرق دارد پدرسوخته ولی در این یکی به پدرش رفته پدرسوخته.

با علی کلاس سومی مان پینوکیو می خوانیم. ماجراهای پینوکیو از کارلو کولودی، تصویرگر روبرتو اینو سنتی، ترجمه ی مهرداد مهدویان، نشر چکه. شب ها هنگام خواب می خوانیم. خیلی می چسبد. از کارتون پینوکیو بیشتر می چسبد. ما که می خوانیم بقیه ی اهل خانه هم گوش می سپارند. بینی بلند پینوکیو به درد این شب های بلند می خورد.