زندگی شبانه روزی

در مدرسه ی شبانه روزی مان گاهی برای بچه ها فیلم نمایش می دهیم. فیلم یکی از ارکان زندگی خوابگاهی است. بچه ها با فیلم انس و الفت دارند و کم کم آن قدر فیلم می بینند که دیگر یافتن فیلم مناسب برای شان سخت می شود. با یکی از دانش آموزان که فیلم شناس است قرارگذاشتیم که فیلم ِ خوب دانلود کند و ما از انجمن خیریه ی مدرسه هزینه اش را بدهیم. توی جلسه ی انجمن خیریه نشستیم و بحث کردیم. قرارشد آزمایشی همکاری کند. رفت و یک فیلم دانلود کرد و با لپ تابش در خوابگاه پخش کرد. بعد آمد پیش من و شش هزار تومان برآورد هزینه کرد و گرفت. زنگ بعد آمد که: "آقا، با این پول نمی صرفد". پرسیدم: "چه طور؟" گفت: "آقا، خرج دانلودش به کنار ما این فیلم را توی گوشی می ریزیم و صحنه های اش را جدامی کنیم. همین فیلم قبلی دو ساعت و نیم وقت مان را گرفت". گفتم: "چه قدر سانسور کردی؟" گفت: "پانزده دقیقه." گفتم: "چرا؟" گفت: "خودتان گفتید صحنه نداشته باشد." راست می گوید. من این را گفتم. ولی نه این طوری. منظور من این بود فیلمی انتخاب کند که صحنه ی ناجور نداشته باشد. ولی او از حرف من نتیجه گرفته که می توان سانسورکرد. یاد دوران دانشجویی افتادم که یک بار در اعتراض به سانسور یک فیلم، کلی به پروپای مسئولین پیچیدیم. حالا نخواسته آمده ام به صف سانسورچی ها. به خودم می گویم: "خاک بر سرت." می گوید: "چی آقا؟" می گویم: "این طوری نمی شود. باید فکری کرد. به یک انجمن فیلم و موسیقی نیازداریم". برخی دانش آموزان به فیلم های خشن عادت کرده اند. فیلم بزن بهادر می خواهند. یک انجمن باید بنشیند کار حرفه ای بکند. موسیقی مان هم همین طور است. برخی زنگ های تفریح برای بچه ها موسیقی پخش می کنیم. با همان دستگاهی که از پول انجمن خیریه خریده ایم. در موسیقی هم باید کار حرفه ای انجام دهیم. چندی پیش آزمایشی کنار برخی تقاضاهای بچه ها مثل حمید هیراد و محسن ابراهیم زاده و حامد همایون یک موسیقی محلی گذاشتم. گوش به زنگ بودم واکنش دانش آموزان را ببینم. یک هو دیدم محلی گوش می کنند. رفتم دیدم دارند آهنگ ها را ردمی کنند. با هم صحبت کردیم. یک انجمن فیلم و موسیقی نیاز فوری مان در مدرسه ی شبانه روزی است. انجمنی که سلیقه ها را ارزیابی کند، و دنبال فیلم و موسیقی خوب باشد. انجمنی که گاهی به فکر فرهنگ سازی و بهبود ذائقه ها باشد. کار سختی است. دانش آموز فیلم شناس مان سختی این کار را چشیده است. می گوید: "آقا، پارسال یک فیلم نمایش دادیم یک صحنه ی کوچک داشت. حواس مان نبود.حسابی برای مان بدشد". می گویم: "انجمن به همین خاطر است. با انجمن و گروه احتمال خطا کم می شود". دانش آموز فیلم شناس مان چند شب پیش دومین فیلم اش را در خوابگاه نمایش داد. از فیلم استقبال شده است. امروز آمد و هزینه ی دانلود را گرفت. گفت پانزده ثانیه سانسورکرده. چهار نفر همراه هم برای خودش پیداکرده. یک مجله ی فیلم که آقای حقانی ِ کتاب خانه ی عمومی صاحبکار برای کتاب خانه ی مدرسه آورده می دهم دست اش. می گیرد و می پرسد: "درباره ی فیلم های خارجی هم هست"؟ می گویم: "بله".