درباره ی نوشتن

پسرهای قدونیم قدم کامپیوترم را ترکاندند. نیمه ی اسفند. از بس خاموش روشن اش کردند. یک هو دیدم بالانمی آید. بردم تعمیر دیدم پاور و پردازش گر و مادربرد سوخته. هیچی دیگر ارزش تعمیرنداشت. دم عید تا حساب و کتاب ها را جورکردم و توانستم یک سیستم دیگر جایگزین کنم طول کشید. در این مدت روی کاغذ می نوشتم. نوشتن مدت هاست برای من جدی است. بابت اش موقع رای دادن دقت می کنم به کاندیدایی رای دهم که آزادی های اجتماعی و فضای مجازی را محدودنکند. زندگی را پرشورتر برگزارمی کنم تا سوژه ی نوشتن ام جورشود. پیش از یک پست چند بار نوشته را می خوانم، حذف و اضافه می کنم، برای همسرم می خوانم. گاهی که چاره ای از خودسانسوری ندارم نوشته را آن قدر عوض می کنم تا بالاخره بتوانم حرف ام را بزنم. به خاطر برخی نوشته ها فشرده شده ام. با همین افت و خیزهاست که ادامه داده ام. چند بار تصمیم گرفته ام نوشتن را کنار بگذارم. کنار گذاشتن روی دیگر سکه ی انجام دادن است، و اگر بهانه وجودنداشته باشد ممکن است آدم کار را هنر را و هر چیز را کناربگذارد. هنوز بهانه های نوشتن من جوراست. لذت بردن از نوشتن، فکرکردن و به راه های تازه رسیدن با نوشتن، انتقال تجربه و کمک به دیگران و مشارکت اجتماعی، ثبت خاطره ها. این ها بهانه های دم دستی من برای نوشتن است. اگر در ذهنم جست و جو کنم چه بسا بهانه های دیگری هم باشد. یا در واقعیت بگردم چه بسا بهانه های دیگری هم باشد یا برخی از این بهانه ها بیهوده تشخیص داده شود و حذف شان کنم. همیشه آن چه در زبان است با واقعیت سازگارنیست. "زبان مدلی از واقعیت است. مثل توپ ِاسباب بازی که مدلی از توپ واقعی است و این کلمه( توپ) هم همین طور". " جهان تمامی ِ آن چیزی است که امر واقع است." " و جهان با زبان مدل سازی می شود... این جان کلام چیزی است که او نظریه ی تصویر می نامد." او، ویتگنشتاین است. من این روزها کتاب "کمدی منطق/ سفری حماسی در پی حقیقت" را می خوانم. کتابی نوشته ی "آپوستولوس دوکسیادیس" و "کریستوس پاپادیمیتریو". کتاب مصور است با تصویرهایی از "آلکوس پاپاداتوس" و "آنی دی. دانا" ترجمه ی "امیرحسین اصغری"، انتشارات فاطمی، چاپ دوم، 1394. کتاب معرکه ای است درباره ی تاریخ علم و ریاضیات و منطق با نقل شیرین زندگی برتراند راسل و وایتهد و فرگه و پوانکاره و ویتگنشتاین و دیگران. کتاب، خیلی مرا گرفت. دست مرا گرفت و برد به جاهای تازه. کتاب را دوست عزیزم داود برای ام فرستاد. داود ابراهیمی.

*نوشته های توی گیومه را از صفحه ی 248 کتاب نقل کرده ام. نقل از کتاب مصور فرق می کند. باید تصویرش را هم نقل نکنی.