می خواهم اگر بتوانم از دبیرستان نمونه ی شبانه روزی بروم. بروم به یک مدرسه ی ابتدایی معمولی. دلایل ام این هاست: اول این که من با شبانه روزی در کلاس هفتم هشتم نهم مخالف ام. این سن برای دورشدن از خانواده مناسب نیست. دوم این که من با جداسازی دانش آموزان به بهانه ی نمونه و استعداد درخشان و ... مخالف ام. این طوری به بهای آبادکردن دو سه مدرسه بقیه ی مدرسه ها نابودمی شود. البته آبادشدن همان دو سه مدرسه هم محل تردیداست. سوم این که به گمان من کار در ابتدایی موثرتر است. چون بچه ها در سن پایین تری هستند و پذیرش بیشتری دارند. در ابتدایی امکان این که مثلا اهل مطالعه باربیایند بیشتر است تا زمانی که بزرگ ترمی شوند و به دبیرستان می رسند. ضمن این که ابتدایی ها هر کاری را جدی ترمی گیرند. چهارم این که ابتدایی ها به خاطر نظام توصیفی، امتحان و نمره و استرس ناشی از این ها را ندارند. سر نیم سال اول و دوم و نمره ی مستمر و پایانی و این طور چیزها از زندگی ساقط نمی شوند. می شود مثل آدم کنار آن ها زندگی و کارکرد. پنجم هم این که بماند.
برچسب:
نویسنده: بهنام نعمتی