آموزش و پرورش

دیروز یک مقاله نوشتم و در آن از وزاری آموزش و پرورش نالیدم. نوشتم که نمی دانم دولت ها وزرای آموزش و پرورش را با تور می گیرند یا قلاب. نوشتم که وزرا صاحب نظر تعلیم و تربیت نیستند. اداری اند بیشتر. اداری فکرمی کنند. معلم ها را به چشم پرسنل می بینند و دانش آموزان و اولیا را ارباب رجوع. نوشتم و نالیدم که چرا معلم هایی مثل توران میرهادی وزیر نمی شوند. کسانی که در تعلیم و تربیت صاحب نظراند. نوشتم اوج خلاقیت وزرای اداری جلوعقب کردن زمان واریز حقوق است. نوشتم ما معلم ها باید حساب مان را جداکنیم. ما باید توران میرهادی و میرزا حسن رُشدیه بخوانیم. روش تدریس بخوانیم. کار صنفی بکنیم و دانش آموزان و والدین شان را هم به کار صنفی در شورای دانش آموزی و انجمن اولیا دعوت کنیم. از مقاله ای که نوشتم خوش ام نیامد. گفتم بخش تور و قلاب اش ممکن است به کسی بربخورد. زبان نوشته را هم نپسندیدم. کامپیوتر را خاموش کردم و خوابیدم.