راه اندازی مدارس فرهنگیان؛ تبریک یا تسلیت

در شهر به بنر بزرگی می رسم که راه اندازی مدارس فرهنگیان را تبریک گفته و به این خاطر از رییس اداره ی آموزش و پرورش تشکرکرده است. مدارس فرهنگیان مدارسی است ویژه ی فرزندان فرهنگیان. اولین پرسشی که پیش می آید این است که مگر مدارس معمولی چه ایرادی دارد که معلم ها باید فرزندان شان را به یک مدرسه ی ویژه بفرستند. پرسش دوم این است که چرا فقط فرهنگیان حق داشته باشند فرزندان شان را به یک مدرسه ی ویژه بفرستند. کارکنان شهرداری، کارمندان بانک ها یا اداره ی ثبت احوال چرا نباید مدرسه ی ویژه ی خودشان داشته باشند. پرسش سوم این که چه تضمینی وجوددارد آموزش و پرورش به مدارس ویژه ی فرهنگیان نگاه تبعیض آمیز نداشته باشد. آیا در تخصیص معلم، بودجه و امکانات به مدارس ویژه ی خودش مثل سایر مدارس تحت پوشش خواهدنگریست. به نظرمی آید آموزش و پرورش که خود یک طرف قضیه است در این مورد صلاحیت نظارت ندارد، و باید به نهاد نظارتی دیگری مراجعه کرد، و از او خواست نظارت کند که آموزش و پرورش در رفتار با مدارس ویژه ی خودش به تبعیض و ویژه خواری مبتلانشود. آموزش و پرورش برای این کارش با یک مانع قانونی هم مواجه است. اصل سی ام قانون اساسی: "دولت موظف است وسایل آموزش و پرورش رایگان را برای همه ی ملت تا پایان دوره ی متوسطه فراهم سازد ...". آموزش و پرورش برای حل منع قانونی باید یک همه پرسی برگزارکند، و از ملت بخواهد پای صندوق رای بیایند، و این اصل را این طوری اصلاح نمایند: "دولت موظف است وسایل آموزش و پرورش را برای همه ی ملت تا پایان دوره ی متوسطه فراهم نماید، برای فرزندان فرهنگیان بیشتر". نگارنده که خود معلم رسمی آموزش و پرورش است، و فرزندش را به یک مدرسه ی معمولی نزدیک خانه فرستاده است، معتقداست آموزش و پرورش در این جریان سوراخ دعا را گم کرده است. مسئولین خواسته اند فرهنگیان را تکریم کنند، ولی به اشتباه. برای تکریم فرهنگیان عزیز راه های ساده و موثری وجوددارد که می توان بدون ایجاد تبعیض و بی عدالتی در جامعه به دنبال تحقق آن بود. دم نقد برویم یک بنری بنویسیم، و راه اندازی مدارس فرهنگیان را به رییس اداره ی آموزش و پرورش تربت حیدریه تسلیت بگوییم، تا بعد.