مدرسه ی شبانه روزی

یک درسی باید همیشه به دانش آموزانم می دادم که تا حالا از آن غافل بوده ام. وقتی دانش آموز شبانه روزی توی صبحانه اش مو می بیند، باید چه کند. تا حالا صبحانه را نمی خورده، می گذاشته کنار. به کسی چیزی نمی گفته. من با سلام و صلوات وقتی پرسیدم چرا صبحانه نخورده از زیر زبانش این را شنیدم. الان فکرمی کنم می بینم دیدن تار مو در غذا پیگیری جدی دارد. اول گفتن یک نفره به آقای آشپز، در صورت عدم اصلاح گفتن سه چهار نفری، بعد ده نفری، بعد غذا نخوردن دسته جمعی و به صف چیدن ظرف غذا توی سلف. این درس را تا حالا به بچه ها نداده ام. درس اعتراض مدنی. اعتراض مسالمت آمیز مدنی. من چهار سال در دانشگاه از بیت المال این کشور تحصیل کردم، و این درس را به صورت ویژه یادگرفتم. مدیونم اگر به دانش آموزانم یادش ندهم. البته مهدی آشوری در یادآوری این درس تاثیر به سزایی داشت. مهدی یک دوره کتاب فلسفه به زبان ساده نوشته ی برژیت لابه و میشل پوش ترجمه ی پروانه عروج نیا نشر آسمان خیال با مقدمه ی مصطفی ملکیان برای کتاب خانه ی مدرسه فرستاده که می تواند در تدریس این درس به دانش آموزان کمک کارم باشد. بر من و جامعه و مردمم احوالی گذشته که از تدریس این درس و از حساس کردن دانش آموزان به اطراف شان و از تربیت شهروند حساس و باجرات هیچ چاره ای ندارم. این درس را باید عملی یادشان بدهم، و چه جایی بهتر از مدرسه ی شبانه روزی.