مشکلات

قارقاری هم کارهایی می کند. پیش از سخنرانی امام جمعه آمد؛ یک کاغذ هم به تکش. کاغذ را داد دستم و گفت: "بخوان". خواندم: "قانون تشکیل شوراهای آموزش و پرورش". گفت: "وظایفش"؟ گفتم: "به ریاست فرماندار هر شهرستان تلاش در راه بهبود آموزش و پرورش". گفت: "ترکیبش را بخوان". "1- امام جمعه ی مرکز شهرستان... ". گفت: "نگه دار. حالا که امام جمعه این جاست، و اولین نفر ترکیب شورا هم هست، من حرف دارم. می خواهم مشکلاتم را بگویم". گفتم: "بگو". گفت: "من روانی شده ام. دیوانه شده ام. من دانش آموز مدرسه ی شبانه روزی کلاغ ها هستم، و آن قدر در مدرسه مشکل دارم که روانی شده ام". گفتم: "بگو مشکلاتت را". گفت: "نمی گویم. از دانش آموزان بپرس. از بس قارقارکرده ام مشکلات مرا می دانند". به دانش آموزان گفتم: "کی مشکلات قارقاری را می داند"؟ خیلی ها دست بلندکردند، و سنگ تمام گذاشتند در بیان مشکلات شان در مدرسه ی شبانه روزی. "دل تنگی". "خوابگاه موش دارد". "مار دارد". "غذا کیفیت ندارد". "سیرنمی شویم". "خوابگاه فرش کافی ندارد". "چرا مدرسه ی روستای مان تعطیل شده که مجبورباشیم بیاییم شبانه روزی". روی این مشکل خیلی ها اتفاق نظرداشتند. می گفتند: "مدرسه داریم، ولی معلم نمی دهند". امام جمعه حرف ها را گوش کرد. مهمانان مان از اداره ی آموزش و پرورش هم. بچه ها جرات به خرج دادند. روز بعد سر مراسم صبحگاه گفتم: "دیروز به شما افتخارکردم، وقتی ساکت ننشستید، و حرف تان را زدید". حالا علاوه بر حرف چند نفر آمده اند که: "آقا، ما می خواهیم جمع شویم برویم اداره، مدرسه ی روستای مان را راه بیندازیم".

*قانون تشکیل شوراهای آموزش و پرورش: http://rc.majlis.ir/fa/law/show/92352