طناز

نهمی ها زنگ مطالعه دارند. آمده اند کتاب بگیرند. برخی سر قفسه ها دنبال کتاب می گردند. برخی هم به من می گویند. یکی می گوید: "آقا، کتاب اراذلی می خواهیم". شکست ناپذیر را می دهم دستش. یکی می گوید: "کتاب کَتَلَند می خواهیم". یکی دو تا کتاب مسایل جنسی مان امانت است. یکی می گوید: "طناز می خواهیم". از قفسه ی ایمان یک کتاب غزل می دهم دستش. می گویم: "بخوان، کیف می کنی". پشت سری اش می گوید: "ما هم می خواهیم کیف کنیم". یک کتاب غزل دیگر. یکی می گوید: "کله کدو می خواهیم". نداریم. می گوید: "یک چیزی مثل کله کدو". قفسه ی داستان های خارجی را نشانش می دهم، و می گویم: "بگرد". یکی کتاب پرعکس می خواهد. کتاب پرعکس کم داریم. به سختی چیزی پیدامی کنیم. همه که کتاب گرفتند، می رویم توی سمعی بصری دور چند تا میز می نشینیم به مطالعه کردن. بعد غزل می خوانیم. دیوان حافظ می خوانیم. شعر محلی می خوانیم. وسط یک غزل زنگ می خورد، اما کسی تکان نمی خورد.

قفسه ی ایمان شخصیتی شده است برای خودش. به جز کتاب های اهدایی ایمان فرستاده بقیه ی کتاب های شعر معاصر را هم گذاشته ایم آن جا. کتاب های فروغ و اخوان ثالث و بهروز یاسمی و قیصر و دیگران. برخی دانش آموزان می آیند پشت پنجره و می گویند: "از قفسه ی ایمان یک کتاب بده". امروز نگاهم افتاد به قفسه ی ایمان دیدم از چهل کتابی که آن جا داریم تنها چهار کتاب مانده.