طبل

این هم شعری درباره ی مرگ از "لنگستون هیوز" از کتاب "سیاهپوست بودن".

یادت نره

مرگ طبلیه

که همیشه صداش بلنده

تا اون کرم آخری بیاد و

به صداش جواب بده

تا اون ستاره ی آخری خاموش شه

تا اون ذره ی آخری

دیگه ذره نباشه

تا دیگه زمونی در میون نباشه

تا دیگه

نه هوایی باقی بمونه

نه فضایی ...

مرگ طبلیه که همه ی زنده ها رو صدامی زنه که:

" بیاین! بیاین!

بیاین!"

برچسبها: کتاب خوانی, شعر, لنگستون هیوز