غریبی

"ذبیح الله صاحبکار" در کتاب "فرهنگ عامه ی تربت حیدریه" شعری دارد به نام "زمستو". در پایان این شعر، شاعر از درد غریبی می نالد. خوب می نالد. باشکوه می نالد.

...

د ِ پونزده سالگی بخت ِ سیاهُم

جدا انداخ مُور از زادگاهم

مُو او مرغ ِ گرفتار ِ قِفَستُم

که با سیخای ِ قِفَستَه هم نِفَستُم

شگِستَه بالُم از ر ِگِ پِلَخمو

مِچِکّه چِکلَه چکله از بَرُم خُو

کِیُم مُو باغوون ِ تیره بَختُم

که از بِخ خشکِیَه ریشَه ی د ِرَختُم

کَسِی که از دیارش دور مَنَه

غَمِ مُور از پِشَنی مُو مِخَنَه

اَخِر مُو پِرّزاد ِ ای درختُم

که پابند ِ غِریبی کِردَه بَختُم

به یاد ِ موشت ِ خار ی اَشیونُم

مِنَلَه بَلّ ِ نی هر اَستِقونُم

به روز و شُو نِدَرُم راحت و خُو

مُو هم از روز دِلگیرُم هم از شُو

برچسبها: کتاب خوانی, تربت حیدریه, شعر