چشمک

هروقت کتاب خانه به سمت تکرار و روزمرگی پیش می رود، یک خلاقیتی به خرج می دهیم، یک برگ تازه ای رومی کنیم. کتاب خانه ی سیار یک کیف آبی رنگ است که دو نفر از دانش آموزان، زنگ های تفریح می برند توی حیاط مدرسه. یک نفر کیف را برمی دارد، یک نفر هم نام امانت گیرنده و کتاب را می نویسد. کتاب های کیف که تمام می شود، می آیند از کتاب خانه ی مرکزی پر کتابش می کنند. برخی دانش آموزان به تازگی روزنامه ها و مجله های خوانده شده یا کتاب های پاره پوره را می برند، و نوشته ها و عکس های آن را به انتخاب خودشان جدامی کنند، می چسبانند روی تابلو. روزنامه ی "خراسان"، مجله های "کیهان بچه ها"، "دانشمند"، "پوپک"، "دوست" و ... . دوست خوبم "محمود خرقانی" سه تا سی دی فیلم از تولیدات "کانون پرورشی فکری کودکان و نوجوانان" به من رسانده است، که گاهی در زنگ های مطالعه پس از مطالعه ی کتاب، با بچه ها فیلم می بینیم. فیلم های کوتاهی که زود دیده می شوند، و می شود در موردشان حرف هم زد. "یکی کم است"، "همنشین"، "قصه ی پنیرک"، "هم بازی"... . "چشم آبی" هم هست برای بچه های بزرگ تر. رنگارنگی کتاب های مان را با رنگارنگی تهیه کنندگان کتاب های کتاب خانه به دست می آوریم. هر کدام از دوستانی که به ما کتاب هدیه می دهند، یا برای مان کتاب می خرند، سلیقه ای دارند، که همین سلیقه می شود رنگ بندی کتاب هایی که روی میزهای کتاب خانه ها می نشینند، و به دانش آموزان چشمک می زنند.